Op avontuur met Darwin ...

Zoals mijn trouwe bloglezers reeds weten, bracht ik samen met mijn mama de paasdagen door op de Galápagoseilanden. Hier volgt het verslag:

Bij ons vertrek op de luchthaven van Quito moesten we eerst een personal ID voor de Galápagos laten maken. Deze kaart zouden we steeds bij ons moeten hebben. Dit deden we dan ook, want illegaal in het land verblijven is voor een leerkracht in spé geen optie. Nadien volgde er een controle van onze bagage (dit omdat bepaalde etenswaren niet mochten meegenomen worden, bv. kaas). Door een grote groep kids voor ons (vele basisscholen doen met de laatstejaars een uitstap naar Galápagos) gebeurde dit met enige vertraging. Nog even wat krachtvoer in le petit café en hop het vliegtuig in. Van het vasteland van Ecuador vlogen we via Guyaquil naar het eiland Baltra in de Galápagos archipel. Tijdens de vlucht hadden we een mooi uitzicht op de besneeuwde actieve vulkanen: Cotopaxi, Chimborazo en Tungurahua.

Met pijnlijke oren aangekomen in het hete Baltra stond gids Luis ons op te wachten met ons eigen naamkaartje. Ik dacht altijd dat je hiervoor wat beroemd moest zijn, maar blijkbaar is het ook mogelijk voor doodsimpele Vlamingen als wij. Eerst moesten we entreegeld voor het Nationaal Park Las Islas Galápagos voldoen. Onze valies opgepikt en nu kon ons avontuur beginnen!

Na een korte busrit maakten we een oversteek met de ferry naar het prachtige eiland Santa Cruz.

Het in- en uitstappen van de boot verliep nog heel stuntelig en onzeker, maar ik was er zeker van dat ik na een week een echte zeevrouw zou worden die van de ene boot in de andere springt. De boot net uit of er stond al een leuke pick-up klaar die ons naar het hotel bracht. Een ding was zeker, het was een winderige rit en daar kon ons haar echt niet tegen.

In het droomhotel van Red Mangrove (waar een familie zeeleguanen en een zeeleeuw de huisdieren waren)

aangekomen,kregen we de tijd om even bij te komen in onze kamer met zicht op de azuurblauwe zee. Eens de lunch achter de kiezen, vaarden wij naar Tortuga Bay op het eiland "La Loberia". Midden in de zee stopte de boot want Luis en ik zouden gaan snorkelen. Badkledij aan en een laatste check-up van de snorkeluitrusting en we konden het water in.

De anderen van de groep (waaronder mijn moeder) vaarden verder naar het strand. Nog niet zo lang in het water zag ik onder mijn ineens zeven grote haaien van wel een meter en een half. De gids dacht waarschijnlijk dat ik aan het bevallen was; zo hard kneep ik zijn hand. Om me gerust te stellen vertelde hij me dat het vegetarische haaien waren. Achteraf kwam naïeve Aurélie erachter dat deze helemaal niet bestaan. Snel doorgesnorkeld naar een andere plek ontdekte ik nog heel wat onderwaterwonderen. Na een kwartier was de boot teruggekomen om ons op te halen en naar de playa te brengen. Koppig als ik was koos ik ervoor om naar het strand te snorkelen. Niet beseffende dat dit verder dan een kilometer lag. Hoe dan ook heb ik het gehaald, heel hijgend weliswaar, maar toch ... Na even uitgeblaasd te hebben op het witte zandstrand, wandelden wij, via de zwarte lavastenen, naar de broedplaats voor zeeleguanen.

Doordat ze haast dezelfde kleur hebben als de stenen was het oppassen geblazen dat ik er geen op de staart of de tenen trapte.

Ook de ernorme cactussen genoten onze volle aandacht :

Bij aankomst in Santa Cruze werd een korte briefing gehouden voor de volgende dag en werd er ons een lekker (met scampi's!) diner geserveerd.

's Anderdaags om 8u startte de tour met een tocht naar "Los Gemelos" (de tweelingen); twee enorme lavakraters.

Het zicht was er prachtig en het was er de perfecte plek om enkele foto's te nemen.

Eveneens daalden we naar de ingang van een lavatunnel.

Een lavatunnel wordt gevormd doordat de lava langs de buitenkant sneller afkoeld terwijl de kern gloeiend heet is. Nadien kregen we laarzen (achteraf bleken die echt wel nodig te zijn) aangeboden en begaven we ons in het 600 hectare grote reservaat waar de reuzeschildpaddden vrij rondwandelen, grazen en slapen! ... Dit was denk ik de eerste keer in Ecuador dat ik me klein voelde.

De schildpadden zijn haast groter dan de gemiddelde Ecuadoraanse man (oké, misschien overdrijf ik wel een klein klein beetje).

In het hotel kregen we nog een heerlijke lunch aangeboden en nadien was het tijd voor ons vertrek naar het mini eiland Floreana. Tijdens deze boottocht namen we plaats op het dek en lieten de zon haar werk doen. Bij het aanmeren konden we op Corona del Diablo (een omhoog rijzende vulkaankrater) direct het snorkelmateriaal boven halen. Ik ontdekte naast honderden verschillende vissen maar liefst 5 reuzeschildpadden en 3 zeeleeuwen.

Wat een ongelofelijk gevoel ... ik geniet er nog steeds van. In de late namiddag werden we met een chiva (soort busje)

naar onze cabaña gebracht. Het eiland telt slechts 120 permanente bewoners en dus was het back to basic. Het feit dat er maar 2 'restaurantjes', 2 hotelletjes en 1 basisschool zijn op heel het eiland,

zegt voldoende denk ik ... In het 'restaurant', dat tevens dienst doet als supermarkt, verraste de eigenaars ons met een super simpele maar heerlijke barbecue. Wat kan dit smaken na al dat zeewater.

Met Pasen vertrokken we met onze groep naar de hooglanden van Floreana. Hier kregen we van Luis verhalen te horen over piraten en de eerste bewoners van het eiland.

De klim was behoorlijk, maar het uitzicht deed dit al snel vergeten.

Om 11uur waren we klaar voor het grootse eiland van de archipel: Isabela. Tijdens deze boottocht vaarden wij langs Isla Tortuga (schildpaddeneiland) waar we de blauwvoetige Jan-van-Gent (de boobie) en andere vogels konden bewonderen.

Na het inchecken en een warme lunch gingen we met een kleine boot richting Las Tintoreras.Hier liepen we over een lavaveld richting een kanaal. Dit bevindt zich tussen een kleine natuurlijke lava uitstulping en een enorm lavaveld.

De omgeving hier is onbeschrijfelijk: het gitzwarte lavaveld, de smaragdgroene zee,

de bosgroene mangroves en de vulkanen die in de wolken gehuld zijn.... een eiland om niet snel te vergeten!

Terug aan de pier aangekomen was het weerom tijd om te snorkelen met zeeleeuwen, pinguïns en de mangroves onder water te bewonderen.

's Anderdaags vertrokken we om 8uur voor een tocht naar de Sierra Negra (deze vulkaan met de op een na grootste krater van de wereld, vertoont nog steeds activiteit; de laatste eruptie was in 2005). We werden met een pick-up opgehaald tot een punt waar de wagens niet verder kunnen. Normaal gezien stonden hier de paarden ons op te wachten, maar daar het die nacht geregend had, was er te veel modder en was het te gevaarlijk om te paard te gaan. Stappen was de enige optie. Mijn mama haakte na 20m al af. Het was veel te gevaarlijk om in zulke omstandigheden te stappen, met kans dat ze haar geopereerde voet opnieuw zou kwetsen. Ik stapte met kleine moed verder maar belandde 3 keer op de modderige grond. Het resultaat was duidelijk te zien aan mijn broek.

In de namiddag waren we vrij en genoten we op het mooie strand. Omdat ik inmiddels de Ecuadoraanse zon al wat beter ken, wist ik dat ik niet te lang in de zon zou mogen liggen. Een half uurtje terwijl ik wat kaartjes schreef, zou voldoende moeten zijn om een kleurtje op te doen. En dit kleurtje was er zeker, maar wat erger dan ik had verwacht. Mijn hele poep en achterbenen waren knalrood. De volgende dagen ben ik te weten gekomen vanwaar het spreekwoord 'Wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten' komt. Tegen zonsondergang genoten mama en ik in de Coco Bar van een lekkere Coco Loco. Bij het kijken naar een partijtje beachvolley begonnen mijn handen al te kriebelen. Toen de andere gids (die als twee druppels water geleek op David van de gelijknamige VTM-serie) van de lodge vroeg of ik mee wou doen, zei ik dan ook geen neen......

Dinsdagmorgen reden wij vanuit het dorp langs het mooiste, witte strand van de Galápagos: Long Beach. We beklommen de trappen van Cerro Orchilla voor een spectaculair uitzicht.

Luis vond het spijtig dat we slecht 1 flamenco te zien kregen. Toen ik zei : "Nee, er zijn er 3" wilde iedereen weten waar de andere 2 waren : ik bedoelde mijn mama en mezelf (flamenca is het Spaans voor Vlaming).

Tijdens deze pick-uptocht verbaasde het ons niet meer dat we soms moesten wachten omdat een reuzenschildpad de weg overstak.

Hierna bezochten we de "Muro de las lagrimas" de tranenmuur"

(Van 1946 tot 1959 was Isabela de strafkolonie van Ecuador. Er werd de gevangenen - als bezigheidstherapie - opgelegd een muur te bouwen met enorme blokken lava. Vanwege de moeilijke arbeids- en leefomstandigheden waarin de gevangenen leefden is deze site bekend als "de tranenmuur". Later werd er ingezien dat er nuttiger bezigheid bestond en werden ze in de landbouw ingezet). Toch wel impressionant om deze muur met zijn zwaar verleden te bezichtigen.

Nadien brachten we nog een bezoek aan het schildpaddenbroedcentrum (hier worden verschillende soorten schildpadden, die met uitsterven worden bedreigd, beschermd). De man toonde ons ook de verschillende fasen van ei tot schildpad.

Het verbaasde me vooral toen hij zei dat hij er 15 jaar had over gedaan om een voorbeeld te hebben van elke fase. Gelukkig maar, want dit betekent toch dat er niet zoveel schildpadden sterven vooraleer ze geboren worden.

Rond de middag vaarden we terug naar 'ons' eerste eiland: Santa Cruz. Daar was het tijd voor onze allerlaatste uitstap : het Charles Darwin Researh Station.

Luis vertelde ook nog het verhaal van Lonesome George. George bleef als enige mannelijke schildpad op zijn eiland over en slaagde er maar niet in om met een vrouwtje te paren. Jaren heeft dit verhaal zich verdergezet en stillaan ontstonden er heel wat theorieën en geruchten waarom hij geen nakomelingen maakte: hij kon niet kiezen tussen twee vrouwtjes, hij was onvruchtbaar, ... De grappigste vond ik toch wel dat hij marika (homo in het Spaans) zou zijn.

De cirkel of beter gezegd driehoek was rond (driehoekig) en woensdagmorgen was het tijd voor onze terugvlucht naar Quito. Want de volgende ochtend moest ik weer vroeg voor de klas.

In het regenachtig Quito bekeken mama en ik ons eens goed in de spiegel. Mama vond dat ik er behoorlijk bruin uitzag. Wel, hier was wel duidelijk "De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet" van toepassing!

Ik wil dit fantastisch avontuur afsluiten met een citaat van Charles Darwin :

" It is not the strongest of the species that survives,

not the most intelligent that survives.

It is the one that is the most adaptable to change "

La Semana Santa op de Galápagos.

Deze week is het Semana Santa in heel Ecuador: 'de Heilige (Stille) Week'. In Quito vinden er dan tientallen processies plaats waarin mannen in paarse gewaden rondlopen. Door hun puntmuts lijken ze enorm op de Ku Kluks Klan. Best schrikwekkend, niet ...

Tijdens Semana Santa hebben vele Ecuadoranen enkele daagjes vrijaf, net zoals de leerlingen en hun leerkrachten. Omdat men beweert dat je de wonderen van Ecuador pas beleefd hebt bij het ervaren van de Galápagoseilanden, besloten mama en ik voor een weekje de stad te laten voor wat ze is en reizen we af naar het warme en tropische Ecuador waar ons een avontuurlijke trip te wachten ligt.

Foto's en verslag volgen nadien. Maar eerst moet ik wat genieten ...

Een leuke week achter de rug ...

Deze week heb ik voor het eerst met de kindjes van de derde kleuterklas schrijfdans gedaan. Hierbij leren de kleuters aanvankelijk het schrijven door middel van muziek en dans. Voor de leerlingen en de juf was het de eerste keer dat ze met deze methode in aanraking kwamen. Leuk was dat er na de les al enkele kindjes naar me toekwamen om te vragen wanneer de volgende les schrijfdans zou plaatsvinden.

Naast schrijfdans kreeg "el primero año" deze week ook een nieuw hoekenwerk aangeboden. Vooral bij de blokkenhoek wisten enkele kleuters me enorm te verbazen. Aanvankelijk dacht ik dat deze hoek best wat moeilijkheden met zich kon meebrengen, maar niets bleek minder waar. De kleuters kwamen zo creatief uit de hoek! Hieronder zie je een foto van Maité die haar eigen verrekijker gemaakt had en van Shirley met haar giraf.

Na een vermoeiende schoolweek had ik wel een leuk weekendje verdiend. En dit kreeg ik ook! Zaterdagavond hadden Ecuadoraanse vrienden ons uitgenodigd om uit te gaan naar een discotheek zo'n twintig minuutjes van bij ons. Omdat de meiden en ik het niet zagen zitten in het midden van de nacht te splitsen, kropen we maar met acht de taxi in. Lekker krapjes, maar om het op zijn Hollands te zeggen: "Wat gezellig! Echt vet man!" Ik denk dat de chauffeur best wel genoot van al dat vrouwelijk gezelschap! Aan de discotheek aangekomen, stond er een hele rij aan te schuiven. Omdat onze vriend de juiste mensen kent, mochten we onmiddellijk vooraan gaan staan en werden we als VIP's de tent binnengelaten. Enkele dansuurtjes later was het alweer tijd om af te zakken naar het studentenhuis.

Zondagochtend tranformeerde ik mezelf in een voetbalvrouw en vertrok ik samen met drie andere meiden van het studentenhuis naar het Olympisch stadion van Quito. Aanschuivend in de rij voor het kopen van het ticketje, kozen we ervoor om op de tribuna te gaan zitten voor 12 dollar. Best wel veel voor een partijtje voetbal in een ontwikkelingsland.



Dit wil wel zeggen dat de mensen hier enkele dagen moeten werken om eens naar het voetbal te kunnen. Toch schrok ik er best van dat enkele mannen stonden te bedelen voor geld zodat ze een ticketje konden kopen. Is het dat wel waard?!?

Bij het binnengaan van het stadion kreeg ik een heel speciaal gevoel, zo'n beetje het 'Team Spirit' gevoel. Duizende mensen en in het midden 23 Ecuadoraantjes en een bal. Bij aanvang van de match beslisten we nog snel voor wie we zouden supporteren : Nacional of Independiente. Nacional dan maar ... Hoewel de ervaring echt wel eens leuk was, vond ik maar weinig actie in het spel. De actie die wel aanwezig was, waren valpartijen en rode kaarten. De mannen van het rode kruis hebben volgens mij meer gelopen dan de voetballers zelf!

Na het voetbal was het tijd voor een drankje in de Coffee Tree met wat live salsamusic....

Ik leer Nederlands ... in Ecuador!

In het studentenhuis ben ik de enige die ons Belgenlandje kan vertegenwoordigen! Nederlanders zijn duidelijk aan de macht. Hoewel ik aanvankelijk dacht Spaans te leren in Ecuador, leer ik een taal waarvan ik dacht dat ik die zelf sprak: het Nederlands. Het is ongelofelijk hoe moeilijk en vermoeiend het is een conversatie te volgen tussen Nederlanders. Soms lijkt het wel Chinees. Ook zij vinden het best grappig mij te horen praten en des te langer ik hier verblijf, des te meer verschillen ik ontdek tussen onze talen. Ik kan zelfs over een taalbarrière spreken! Er zijn al zovele discussies geweest over wie nu eigenlijk echt AN spreekt: wij de Belgen (Vlamingen), of zij de Nederlanders. Een ding staat vast. Zij vinden onze taal heel schattig!

Enkele leuke verschillen tussen onze twee talen:
parfum -> een luchtje
mutsig -> saai
versieren -> sjansen
valies -> bagage
uitverkoop -> leegverkoop
solden -> uitverkoop
geld afhalen -> pinnen
bankkaart -> pinpas
meutig -> voor huisvrouwen
GSM -> mobieltje
goed werken -> werk ze
lopen -> joggen
stappen/wandelen -> lopen
uitgaan -> stappen
mooie jongen -> een mooiboy
kleedje -> jurk
tafelkleed -> kleedje
...

Door al deze verschillen ontstaan er soms misverstanden:
- Zo stonden we eens op een avond buiten op straat te denken naar welke leuke bar we zouden kunnen gaan. Toen Manouk opeens zei: "Gaan we even lopen?" Ik dacht bij mezelf dat ze gek geworden was. Om 23uur ga je toch niet beginnen lopen in het midden van het uitgaansleven. Achteraf bleek dus dat ze gewoon bedoelde: stappen/wandelen.
- Op een woensdagavond kwam Miranda zich, bij mij op de kamer, opmaken . Toen ik haar vertelde wat voor 'n mooi kleedje ze aanhad, bekeek ze me heel kwaad. Ze beschouwde dit als een belediging en een sarcastische opmerking aangezien een kleedje in Nederland een tafelkleed is.
- ...

Bienvenido mi amor!

Vorige week zondag stond ik vol spanning te wachten op de komst van Esli! Met enige vertraging kon ik hem eindelijk na anderhalve maand eens een dikke knuffel geven. Wat deed dat deugd! De luchthaven uit, gingen we op zoek naar een van de gele taxi's die ons naar mijn studentenhuis zou brengen. Esli viel onmiddellijk van de ene verrassing in de andere. Wat was Quito anders dan dat hij zich had voorgesteld...




In het studentenhuis aangekomen, botsten we meteen in de keuken op een hele boel meiden die bij mij wonen. Esli werd meteen voor de leeuwen gegooid en vele vragen werden op hem afgevuurd. Gelukkig bleek achteraf dat hij geslaagd was voor 'het examen'.

Esli had twee valiezen met zich mee en een kleine trolley. In die hele kleine trolley had hij al zijn kledij gelegd zodat de andere twee koffers gebruikt konden worden voor al mijn schoolspullen. Even alles uitpakken in mijn kamer en hup ... naar het hotel. Deze week zou ik twee 'woonplaatsen' hebben. Enerzijds het hotel om te slapen, te ontbijten en te relaxen aan het zwembad en anderzijds het studentenhuis waar ik al mijn schoolwerk deed. Ik had me voorgenomen om deze week voldoende tijd uit te trekken voor mijn vriend. Hij was er nu eenmaal maar voor zes dagen en dus moet je van elk moment samen profiteren. Zo bedacht ik dus het plan om een halve dag heel hard te werken en de andere helft van de dag puur te genieten. In de zes dagen dat hij bij mij was hebben we het volgende gedaan: Naar het artisanale marktje geweest waar ik heel leuke spulletjes van hem gekregen heb. We zijn naar de oude stad gegaan en ontdekten er de mooiste pleintjes en prachtigste kerkjes.


Bij wat slechter weer zijn we naar het grote shoppingcenter geweest. Bij goed weer gingen we lekker in onze badkledij zonnen aan het zwembad, maar om twaalf uur 's middags aan de evenaar is dit niet echt aan te raden. Ik voel de gevolgen nog steeds ...

Ook 's avonds hadden we steeds wat leuks gepland: een leuke film, een lekker etentje, een swingende salsa-avond (waar twee dagen eerder een vermoeiende les aan vooraf ging), ...

Vrijdag hadden we normaalgezien, voor zijn verjaardag, de Mitad del Mundo (het midden van de wereld, waar de evenaar snijdt) gepland , maar jammer genoeg werden we allebei ziek. Een beetje een domper op de feestvreugde, maar toch hebben we er nog zo'n leuk mogelijke dag van gemaakt. Tegen de avond voelden we ons al een stuk beter en konden we zijn verjaardag afsluiten in stijl met een super deluxe calzone. Esli moest toegeven dat de Ecuadoranen ook weten wat een pizza maken is!

De volgende dag was het al weer tijd om afscheid te nemen van elkaar. Dit viel best zwaar maar over twee maanden sta ik al weer thuis! Toch moet er eerst en vooral goed gewerkt worden!

Morgen begin ik met schrijfdans te geven in de derde kleuterklas. Benieuwd hoe dit zal verlopen, maar ik heb er alle vertrouwen in, met het ritme dat zij hier leven komt het wel goed! Het thema is 'vulkaan'. Terwijl dit in België voor de kinderen een 'ver van hun bed show' is, is dit voor deze kleuters allesbehalve het geval. Quito is namelijk omringd door 14 deels actieve vulkanen!

Dinsdag is het dan weer tijd om een nieuw hoekenwerk op te starten bij mijn kleutertjes. De hoekjes voor de volgende twee weken zijn: blokkenbouwsels, strijkparels, een memoriespel rond hoeveelheid - getal - getalbeeld, meten met niet-conventionele maateenheden en een bingo rond de tegenstellingen. Als alles verloopt zoals vorig hoekenwerk, ben ik best tevreden ...

Woensdag sta ik in het derde leerjaar en is het wiskundetijd! Ik zal gestructureerd de leerlingen leren kennismaken met het toch wat abstractere begrip: 'omtrek'.

Ecuador ... mi casa!

Twee weken van lesgeven zit er op. Ik moet zeggen dat ik het er al best gewoon ben. Alsof het nog nooit anders is geweest! Elke ochtend wanneer ik wakker word, ben ik blij dat ik de taxi kan nemen richting Manuela Cañizares. De ontvangst van de kinderen maakt gewoon mijn dag: lachende gezichtjes, gemeende knuffels en onschuldige vraagjes. De tweede week heb ik ook in het derde leerjaar hoekenwerk ingericht. De kinderen zijn er wild van! Ook meester Gonzalito zag dat het goed was. Op woensdag gaf ik ook mijn eerste wiskundeles aan de leerlingen van het derde. De tafel van 9 stond op het programma en dit ging best heel goed. Toch heb ik het geven van wiskundeles in een andere taal (zeker in het Spaans) onderschat. Ik dacht: "Wiskunde is een universele taal, zo moeilijk kan dat toch niet zijn." Maar er komt heel wat meer bij kijken dan gewoon je getallen uno dos tres kennen. Als leerkracht moet je alles kunnen uitleggen en uitleg vereist nu eenmaal de nodige woordenschat! Maar al bij al verliep het echt goed. Het reuzebingospel dat ik met heel de klas speelde, was echt een schot in de roos. Drie keer hebben we het die dag gespeeld en nog waren ze aan het smeken om meer...

Nu even iets anders. Het leuke aan een buitenlandse stage is dat je mag lesgeven in een hele nieuwe context, met andere materialen en verschillende kinderen, en tegelijk ontdek je ook elke dag nieuwe dingen van een prachtig land (de leuke maar ook minder leuke dingen). Ik som kort even op wat ik deze week allemaal ontdekt heb:

- Ecuador heeft echt de lekkerste fruitsoorten. Deze week ging ik samen met enkele vrienden naar dé markt van Quito. Je vindt er echt alle soorten fruit, groenten en vlees! Maar mijn favo-fruit is toch wel de pitachaja (hopelijk is dit niet al te fout geschreven)! Dit is een soort van op kiwi-gelijkend fruit. Maar dan nog 50 keer lekkerder.

- Je kunt maar best niet alleen over straat lopen in de Mariscal (de uitgaanswijk waar ik verblijf). Ikzelf ben al bijna 3 keer beroofd geweest en haast al mijn housemates maakten net hetzelfde mee.

- Je moet opletten wanneer je een vulkaan naar beneden rijdt met een mountainbike. Want Jeanette, een vriendin van de twins die bij mij in het studentenhuis wonen, kwam lelijk ten val. Gevolg : een hersen- schudding en 3 tanden uit! Gelukkig ben ik niet zo'n mountainbiketype.

- Wanneer je op straat een bende losgeslagen Latino's ziet feesten, stel dan geen vragen maar party gewoon mee. Dit deed ik ook en wat bleek: ik kom op National Geographic!

- Een echte shopaholic moet naar het overdekte artisanaal marktje gaan. Daar vind je echt alle leuke spulletjes voor haast geen geld. Voor 60 dollar ( zo'n 45 euro) had ik: een reuzehangmat voor 2, 2 leuke lamapulletjes, 6 toffe oorringen, een mooie witte muts waar je oren lekker warm mee aanvoelen, twee schattige kinderbroekjes voor mijn metekindje en een klein rugzakje waarmee ons Sammeke lekker kan showen op school.

- Voor de lekkerste broodjes moet je bij 'El Rey' zijn. Achter de deur van een afgebrokkeld huis, enkele rare geurtjes later, vind je de liefste 'mami' die con cariño (met liefde) je broodje voor je klaarmaakt. Ik ben er al vaste klant. Wanneer ze me ziet weet ze al dat de pollo (het Spaanse woord voor kip) in de pan mag.

- Salsa hoort tot het dagelijkse leven van de gemiddelde Ecuadoraan. Maar niemand heeft me gewaarschuwd voor dit virus! Ik kan niet wachten om morgen naar mijn vaste plek te gaan op woensdag: Acichon! The place 2 be als je je eens lekker wilt laten leiden door opzwepende ritmen.

- Hier mogen Belgische zaken een voorbeeld aan nemen: 2, 75 dollar (of zo'n 2 euro) voor een groot bord met rijst, bonen en vlees, vis of kip. Plus dan ook nog eens een lekkere cola (hier wil dit gewoon frisdrank betekenen. Cola kan dus een Coca-Cola zijn of ook een Sprite)

- ...

PS: Zondag is mijn Eslitje aangekomen. Ik ga het hierbij dus laten en lekker genieten van de 6 dagen die we samen hebben.

Levantemos la mano para hablar!

Mijn eerste week als Spaanssprekende juf zit er op! Een droom die in vervulling is gekomen! Toch werd het me vanaf de eerste dag al snel duidelijk dat dit hele avontuur niet zonder slag of stoot zou verlopen. Op papier lijkt het heel aantrekkelijk: lesgeven aan een veertigtal Ecuadoraanse kinderen! Maar waar je dan niet echt bij stilstaat is hoeveel geluid deze kinderen wel kunnen produceren, hoe moeilijk het wel is om les te geven in het Spaans en vooral om kinderen in deze taal op de vingers te tikken, ... Gelukkig heb ik mijn eerste week overleefd en kan ik niet wachten om aan de volgende week te beginnen. De liefde die je namelijk van deze kinderen krijgt, is ongelofelijk! Ik zal kort even toelichten wat ik deze week gedaan heb:

- Maandag ben ik van start gegaan in de derde kleuterklas waar ik samen met Jip kennismaakte met de leerlingen, en aan de hand van een spelletje de klasafspraken aan de kinderen uitlegde. Hoe raar ik de titel ook vond in de krant (mijn interview in "Het Nieuwsblad"), uiteindelijk hadden ze wel gelijk want: "Levantemos la mano para hablar" was inderdaad de eerste 'compromiso' die ik met de leerlingen maakte. Ondanks het feit dat deze eerste dag heel luchtig leek, kon ik er maar niet aan wennen dat de kleuters niet stopten met praten. Dit terwijl ik het wel tien keer vroeg en dat ze akkoord gingen met de klasafspraken. De volgende dagen zou ik dus eens diep nadenken hoe ik dit gedrag zou kunnen bijsturen, want toen ik mijn mentor vertelde dat ik het lawaai te luid vond, reageerde zij alsof dit heel normaal is en onoverkomelijk.

- Dinsdag maakten de leerlingen van de derde kleuterklas voor het eerst kennis met hoekenwerk. Hoewel hoekenwerk normaalgezien heel wat lawaai met zich meebrengt, vond ik dit relatief stil in vergelijking met gisteren. Toch was het duidelijk te merken dat de leerlingen nog niet echt vertrouwd waren met het systeem en probeerden sommigen "ongemerkt" van hoek te veranderen. Bij het uitleggen van de verschillende hoeken aan mijn mentor, was ze heel enthousiast. Vooral het zoeklicht, de domino's en de strijkparels konden haar en de kinderen bekoren. In Ecuador bestaan er geen strijkparels en dus was dit iets heel speciaals voor hun. Juf Margarita riep onmiddellijk enkele leerkrachten bij zich om naar de strijkparels te komen kijken. Ze 'bestelden' onmiddellijk enkele dozen en figuurtjes die mijn vriend vanuit ons Belgenlandje zal meenemen.

- Woensdag was het de eerste maal voor de klas in het derde leerjaar. Via een spelletje (waarbij je moest zoeken van wie het papiertje kwam) leerden we elkaar beter kennen. Toch vond ik het wat jammer dat Gonzalito (de mentor) het onmiddellijk van me overnam toen ik een woordje niet goed kon lezen. Maar hij zal dat ook enkel en alleen maar gedaan hebben om goed te doen zeker?!? Na de eerste kennismaking kwamen de leerlingen aan de hand van een memoriespel de klasafspraken te weten. Wat het gedrag van deze negenjarigen betreft, zij leken toch wat rustiger.

- Donderdag was het voor de tweede maal hoekenwerk bij de kleuters. Ditmaal verliep alles een stuk vlotter dan verwacht. De kleuters waren al wat bekend met het hele concept en dit zorgde voor een rustigere sfeer. De kleuters werkten in vijf verschillende hoeken: de dominohoek, de strijkparelhoek, de winkelhoek, de puzzelhoek en de zoeklichthoek.

- Vrijdag ben ik niet naar school gegaan omdat het feest was van "de Vlag". Deze feestdag is waarschijnlijk een van de belangrijkste van het jaar. Wekenlang op voorhand oefenden kinderen en leerkrachten om deze hele gebeurtenis vlekkeloos te laten verlopen. In Ecuador heeft dit ook wat te maken met prestige. De beste leerlingen mogen vooroplopen en de vlag dragen. Het is een hele eer om dit te mogen doen. Niettegenstaande het volgen van deze ceremonie heel wat blogmateriaal zou opleveren, ben ik principieel niet gegaan. Ik volgde enkele oefenmomenten die vaak wel drie uur duurden. Het 'soldaatje' spelen waarbij je in march moet lopen op de maat, de vlag moet kussen en ervoor knielen, het volkslied luidkeels meezingen met het hand op het hart, ... druisde echt in tegen mijn principes. Vooral de gezichten van de kinderen spraken boekdelen omtrent hun motivatie en betrokkenheid.

Zaterdagochtend werd ik wakker gemaakt door een verontrustend sms'je van mams waarin stond dat Chili te maken had gehad met een grote aardbeving en dat er een Tsunami werd aangekondigd in Ecuador. Ik wist niet waar ik het had, onmiddellijk belde ik haar op voor verdere informatie. Nadien rende ik door het huis om iedereen het nieuws te laten weten. Moet juist lukken dat twee van onze huisgenootjes naar de Galápagos vertrokken die dag. Enkele telefoontjes later kwamen we te weten dat de vliegtuigen wel zouden vliegen maar dat er wel enorme vertragingen zouden zijn. Nu alleen nog het dilemma: Gaan wij of niet! Ze besloten toch om te vertrekken en lieten mij thuis achter met een bang hartje en enkele traantjes. Ik zou niet weten wat ik had gedaan ...

De hel van Ecuador...

De ochtend voor ons vertrek naar de kust, werden mijn moeder en ik gewekt door het luide geschreeuw van een vrouw. Nieuwsgierig als we zijn, openden we onmiddellijk het raam in mijn kamer met zicht op de straat. We zagen dat er twee mannen op de vlucht sloegen. De ene riep de andere om op te splitsen en hop weg waren ze ... met de vrouw haar handtas! Ondanks het enorme geluid dat de vrouw produceerde, reageerde er niemand. Nochtans stonden er twee politieagenten. Maar zij stonden erbij en keken ernaar... Niet te geloven toch! Nog niet helemaal bekomen, kwamen we in een andere nachtmerrie terecht. Voor onze deur gingen 5 mannen van rond de twintig, die duidelijk onder de invloed waren van drugs (wat hier wel vaker voor komt), met elkaar op de vuist. Op een gegeven moment liep de situatie bijna zodanig uit de hand dat een van de mannen een megagrote steen nam (van wel dertig centimeter breed) en er een andere trachtte mee te raken. Gelukkig kwamen ze nadien wat tot bedaren, maar toch ... Terwijl dit alles gebeurde, stonden mama en ik dus door ons raam te kijken en mama trachtte deze vechtpartij ook op tape te nemen. Toch vond ik dit wat té riskant. Voor hetzelfde sloeg hij die steen door het raam recht op ons. Dit was echt het moment dat ik blij was dat mijn studentenhuis zo goed beveiligd is door prikkeldraad en glas over de muren, ultradikke deuren, ... Toch is angst hebben hier wel het slechtste wat je kan overkomen. Proberen te vergeten leek me dus het beste.

's Avonds vertrokken mama en ik richting de vertrekhalte van trans Esmeraldas. Een hele boel Ecuadoranen stonden te wachten (in afwachting op hun bus of hopend om nog een ticket te kunnen bemachtigen zodat ze carnaval samen met hun familie konden vieren) en daar ergens tussenin ... twee blanken. Grote kans dat het Anneleen en Stijn waren. En inderdaad... Bij het instappen op de bus merkte ik wel dat de bussen heel comfortabel waren. Een dutje doen zat er dus misschien wel in! Toch waren we nog lang niet daar. Eerst maakten we enkele tussenstops. In een grote halte gebeurde er iets heel speciaals maar toch ook heel verontrustend. Een man in hip hop-kledij sprong de bus op en liet een van de reizigers liedje een of twee kiezen. Opeens begon de man te rappen naar en over God. Hij 'zegende' zowat onze trip en vroeg aan God dat we veilig zouden aankomen. Slapen leek me dé manier bij uitstek om niet te veel last te hebben van eventuele gevaarlijke situaties. Maar toen er een stomdronken man op de bus een rij voor ons kwam zitten, dacht ik dat er van deze slaap ook niets van in huis zou komen. Toch bleek hij de man te zijn waarvan we het minst last zouden hebben, want nog geen tien minuten later lag hij al te snurken. De koppeltjes daarentegen, die waren goed wakker. Het leek wel een grote kuspartij in die bus (oei, zat ik misschien verkeerd). Valentijn hing duidelijk in de lucht...

Ongeveer zo'n zeven uur later kwamen we aan in een dorpje dat in een van de armste regio's van Ecuador ligt. Ik kreeg ineens een "déjà vue": de Dominicaanse Republiek ... helemaal. Zelfs de mensen hadden iets van Dominicanen weg. Anneleen wist ons te vertellen dat er in Esmeraldas vroeger een slavenboot aan wal is geraakt en dat sindsdien merendeel van de bevolking een donkere huidskleur heeft. Ongelofelijk hoe een diverse bevolking Ecuador heeft... Aangekomen in het dorpje werden we opgewacht door een klein mager mannetje. Hij zou ons met zijn bootje naar het hotel brengen. Het boottripje vond ik heerlijk, aan de mangroven en nadien lekker snel op de woeste zee. Mama vond het iets minder en dit deed ze duidelijk wezen aan ons kapiteintje.

Toch hadden we jammer genoeg het weer niet mee. Regen, regen en nog eens regen! De aankomst in het hotelletje was dan ook minder spectaculair dan verwacht ondanks dat de locatie gewoon zalig was. Even verfrissen in onze cabaña en hop naar het ontbijt. Na zo'n lange trip geraakte er wel een eitje en verse jugo (sap) in. Toch deden we die dag niet veel anders dan lekker eten, rusten in de hangmat en kaartjes schrijven (veertig om precies te zijn - ze zijn onderweg, geen paniek als je er nog geen ontving). Om niet té lui te doen, wilden we ook wat gaan wandelen. Iets verderop lag er een dorpje dat misschien wel leuk was om te zien. Maar doordat het vloed was, was het onmogelijk om er te geraken. We zaten dus eigenlijk vast op een verlaten 'eiland'. Door de kokosnoten had ik wel het 'Expeditie Robinson'- gevoel. Na een lekker avondmaal onmiddellijk onder de wol...

De volgende ochtend werd ik wakker gemaakt door mama met de blijde boodschap dat het zonnetje er was. Ik sprong uit mijn bed en trok onmiddellijk mijn badpak aan. Een stevige duik in de Stille Oceaan zou me deugd doen. Maar vanwaar die oceaan zijn naam heeft gehaald, weet ik niet. Stil was ze allesbehalve... Het drukte me nog maar eens op de feiten dat een mens niets is in vergelijking met de natuur. Botsend tegen de hoge golven in, kwam ik telkens onder water terecht. Uit de verte trachtte mama dit hele avontuur op beeld te krijgen. De rest van de dag hebben we voornamelijk genoten van het prachtig Ecuadoraans zonnetje (wat ook zijn nefaste gevolgen bleek te hebben). Mams en ik waren immens verbrand! Toch vergat ik door de mooie omgeving en het leuke gezelschap de 'pijn' die dit met zich meebracht. Op strand leerde ik ook Cristina kennen. Het dochtertje van de keukenhulp. Twee jaar oud was ze en verslaafd aan poseren voor de foto. Samen bouwden we een zandkasteel (hoop) met twee plastieken bekertjes en speelden we wat in het water. Zalig om zo met een kindje bezig te zijn. Maar dit wekte bij mij ook de nodige heimwee op naar mijn metekindje. Wat had ik graag die dag met haar gedeeld. Dan zou het nog vijftig keer leuker zijn geweest. 's Avonds kropen mama en ik weer vroeg onder de wol. Snel snel het muggennet over ons en hop...

Deze nacht was het wel moeilijk slapen door de hevige onweerders. De palmbomen raasden als gek heen en weer. 's Ochtends bleek het muggennet ook zijn gewenste effect gemist te hebben. Ik zat onder de muggenbeten. Ik raakte de tel kwijt... Maar als ik zeg dat ik enkel en alleen al op mijn linkerbeen 53 muggenbeten had (en jammer genoeg nog steeds heb), dan weten jullie genoeg zeker! Om negen uur 's ochtends moesten we alweer de boot op. Spijtig genoeg was een ontbijtje vooraf niet meer mogelijk en moesten we met grommende lege magen afscheid nemen van Anneleen en Stijn. Deze keer zouden we via kleine riviertjes naar het dorp keren. Onderweg hield ons kapiteintje halt om nog enkele passagiers: 3 mensen, 6 gasflessen en 2 kippen om precies te zijn..., op te pikken. Waarschijnlijk heel grappig om ons daar te zien zitten. Ook de man die met ons vaarde kon maar niet zwijgen. We kwamen echt alles over zijn leven te weten. Ongeveer een half uurtje later arriveerden we doornat in het kleine dorpje. De mannen hielpen ons uit de boot zodat we nog een beetje elegant leken, en we gingen op zoek naar iets om te eten. In een kleine zaak met twee tafeltjes dronken we een theetje en bij de buren haalden we de lekkerste croissantjes. De omgeving waarin deze gemaakt werden, moesten we maar over het hoofd zien. Na het vullen van onze magen gingen we naar het kantoor van de busmaatschappij. Hopend op een kleine verfrissing in een baño (toilet), kwamen we tot de ontdekking dat het slechte weer ervoor gezorgd had dat de bus niet zou kunnen aankomen. De wegen waren onrijdbaar op bepaalde plekken. We moesten een lokale bus nemen om in een andere vertrekhalte te geraken. Doordat lokale bussen nemen niet onze specialiteit is, waren we enorm blij dat Janet, een Ecuadoraanse vrouw, en haar dochtertje ook die kant op moesten. Samen sprongen we de rijdende bus in, op zoek naar een volgend avontuur. Deze keer geen hiphop-man die veiligheid kwam smeken, maar wel enkele reizigers die opstapten en een kruisteken maakten. Ook dit hadden we beter niet gezien. Echt makkelijk zaten we niet op die bus. Toen de wegen zo slecht en smal werden, kwam de schrik echt wel op ons af. Ook de omgeving lag er zo triestig bij. Kindjes die moesten zwemmen om zich te verplaatsen, ongevallen aan de kanten van de straten, ... Veilig aangekomen aan het andere kantoor merkten we onmiddellijk op dat er iets niet pluis was. Honderden mensen zaten te wachten. Bij het vragen wat er gaande was, vertelde men ons dat geen enkele bus zich kon verplaatsen en dat de wegen onderbroken waren. Daar zaten we dan, wachtend op onze bus van 11u30 tussen wenende kindjes, dronken mannen en gefrustreerde oudjes. Bij het vragen naar de stand van zaken kregen we steeds hetzelfde antwoord: nog een half uurtje! Op een gegeven moment dreigde de situatie te escaleren want de mensen werden zo ongeduldig dat ze haast de balie omverduwden en hevig begonnen te roepen. Na enkele vermoeiende uren verscheen om 15u de eerste bus. Gelukkig mochten mams en ik deze bus op. Anderen daarentegen zaten te dringen om de bus op te mogen... maar tevergeefs! Eindelijk, de rit naar huis kon beginnen. We zouden wel wat later aankomen, maar de 'locals' vertelden ons dat we al blij mochten zijn als we überhaupt aankwamen. Ik wist niet wat ik hieronder moest verstaan tot na tien minuten. De rijstijl hier is echt een hel. De machocultuur die in Ecuador duidelijk aanwezig is, kwam ook nu weer boven water. Ze reden elkaar haast van de baan, begonnen voor niets te spookrijden en blokkeerden zo de andere richting, bussen staken elkaar razendsnel voorbij, ze scheldden en riepen, ... Een ware hel en het weer maakte het hier niet beter op. Op een gegeven moment kwam het zelfs zover dat mama me een hand gaf en haar handtas rond haar deed zodat de mensen zouden weten wie ze was (indien ze geïndentificeerd zou moeten worden). Door het weer was er ook een immense file ontstaan van Esmeraldas naar Santo Domingo. Gelukkig waren er de vele kinderen en zelfs volwassenen die voor wat verfrissing zorgden bij het gooien van de vele waterballonnen naar de bus (water en bloem zijn namelijk dé traditie in Ecuador met carnaval). Na heel wat uren op de bus (14u in totaal !) zijn we uiteindelijk aangekomen in Quito om drie uur 's ochtends. Van die calzone kwam er niets meer in huis... Maar het belangrijkste was... we waren 'thuis'.

De volgende ochtend gingen mams en ik voor een laatste keer ontbijten in 'Cofee Tree'. Onze ogen vielen meteen op de kranten van die dag. Op de voorpagina stond dat het weer al meer dan veertig slachtoffers had gemaakt en dat duizenden toeristen (waarmee ze gewoon ook Ecuadoranen bedoelen die naar de kust op vakantie trokken) in de file hebben gestaan. Waaronder wij dus ook! Typisch dat wij dat weer moesten meemaken.

Tegen de middag moesten mama en ik fris op de luchthaven staan om afscheid te nemen. En ik geef eerlijk toe: het went niet! Enkele tranen later zat ik alleen in de taxi op weg naar de vele voorbereidingen die op mij stonden te wachten in het studentenhuis. Mijn grootste werk deze dagen zal toch wel hoekenwerk zijn! Wish me goodluck!

De turbulente reis van Charlotte aux Fraises.

Spijtig genoeg mag je niet helemaal zelf bepalen hoeveel kilo je mee neemt op reis. Met Jip erbij, zat ik al aan mijn limiet en dus moest Charlotte ons nareizen samen met mams. Maar het werd al van bij het begin duidelijk dat dit geen trip zou worden zonder slag of stoot. 's Nachts kreeg ik telefoon van een panikerende mama. De computer bij Iberia lag plat en alles zou manueel moeten gebeuren: geen codes, geen tickets, geen scanningen, enkel pen en papier. Dit zorgde voor heel wat vertraging, wat de volgende vraag bij ons uitlokte: 'Zou ze de overstap in Madrid halen???' Een uurtje later kreeg ik de blije sms waarin stond dat het zou lukken. Een last viel van mijn schouders en ik kon aftellen tot de komst van mams en Charlotte aux fraises.

Vorige zaterdag 18 uur. Ik stond te wachten in de luchthaven op mama en haar twee valiezen vol zalige schoolspullen. Maar na twee uur nog geen spoor van mams, toen wist ik meteen dat er iets niet pluis was. Ik vreesde onmiddellijk het ergste ... Na enkele malen bellen kreeg ik eindelijk respons. Zoals ik gedacht had, één valies is weg... foutsjie! Emoties namen de bovenhand wanneer ik te horen kreeg dat het mijn koffer was met mijn lamineertoestel, mijn snijmachine, mijn knutselgerief, mijn strijkparels, mijn strijkijzer en Charlotte. Voor heel even zag ik al mijn plannen in het water vallen. Niet enkel en alleen figuurlijk, want voor de eerste maal dat ik hier was, regende het pijpenstelen. Ironisch toch! Wachtend met mijn fototoestel in de aanslag was de aankomst van mijn moeder heel wat minder vreugdevol als eerst verwacht. Op weg naar het studentenhuis vertelde mama dat ze vreesde voor het ergste. Ze was ervan overtuigd dat ze de koffer op de band had zien liggen, maar dat deze verdwenen was tegen dat zij hem wou nemen. Op het einde stond er nog een valies eenzaam en alleen zonder baasje, die sprekend op mijn valies leek. Een wissel van bagage bleek dus zeker tot een van de mogelijkheden te behoren. De volgende ochtend vertrok ik samen met mams onmiddellijk richting Quito Airport. Wie weet was de bagage toch gevonden? Maar bij aankomst kwamen we te weten dat er niemand aanwezig was op het kantoor van Iberia en dat we om 11 uur opnieuw zouden moeten proberen. Even terug naar huis en nadien opnieuw vertrokken. Maar zonder veel geluk. Niemand van Iberia zat op kantoor en het telefoonnummer dat ze ons hadden opgegeven werkte niet. Goed, dan maar later voor een derde keer terugkeren. Maar het spreekwoord van derde keer goede keer heeft denk ik in Ecuador geen waarheid, want Iberia had geen flauw idee waar onze valies zou kunnen zijn. De moed zakte in onze schoenen en verslagen keerden we terug naar het studentenhuis; onze eerste slapeloze nacht tegemoet. De volgende dag nog steeds geen nieuws. Wat moet ik nu doen: alles nieuw kopen? Zo kon ik niet beginnen werken! Pffff, wat een weekend.

Maandagnacht 2u Belgische tijd kreeg mijn zus een telefoontje uit Mexico (bij het inchecken had mijn mams nog vlug zus haar telefoonnummer op een label aan koffers gehecht; je wist maar nooit dat de valiezen, gezien het manuele inchecken, in Brussel achterbleven). Uit wat ze ervan kon opmaken uit het Spaans konden er twee dingen gebeurd zijn: of we waren ontvoerd en zus moest losgeld storten op een Mexicaanse bankrekening of onze koffer was in Mexico gestrand. Hopend op het tweede stuurde ze ons deze informatie door via sms en mail. Maar haar nacht was nog niet gedaan, want niet veel later kreeg ze een Engels telefoontje waarin een vrouw haar wist te vertellen dat de koffer vanuit Cancun naar Quito zou verstuurd worden en dat ze dinsdagmiddag plaatselijke tijd zou aankomen. Vol goede moed vertrokken we dinsdagmiddag naar de luchthaven met maar een missie: onze koffer terughebben. Maar ... tevergeefs. Geen valies te bespeuren! Toch konden we de moed niet laten zakken en we keerden dagelijks enkele malen terug naar het vliegveld. En op een gegeven moment ... yes! De koffer lag ongerept op ons te wachten in het kantoor van de verloren bagage. Desondanks de koffer een zware rit achter de rug had, zag hij er nog heel goed uit. De vele papiertjes om het handvat vertelden de halve wereldreis die ons Charlotte gemaakt had. Ze heeft enkele grote steden mogen ontdekken: New York,Cancun, San José, Lima en uiteindelijk Quito. Aan de grens werd ze natuurlijk wel eerst grondig onderzocht dat ze geen Mexicaanse griep in het land zou smokkelen. Maar eens de staatsveiligheid en volksgezondheid gegarandeerd waren, was het tijd voor een reünie tussen Jip en Charlotte. Wat zijn ze blij elkaar te hebben!

Nu alle schoolspullen terecht waren, was het tijd om aan het werk te beginnen: naamkaartjes en klasafspraken, hoekenwerk voorbereiden, strijkparels per kleur sorteren, ... Dagen vlogen voorbij.

Toch vond ik het ook belangrijk om ten gepaste tijden samen met mams eens de stad te verkennen. Soms leek ze wel een peuter op ontdekking in de wereld. Ze viel van de ene verrassing in de andere. Echt zalig om te zien ...











Vandaag is het 13 februari, het begin van Ecuadoraans carnaval. En wat houdt dat in? Water en meelgevechten! Voor ons wordt het een feest op verplaatsing, want vannacht vertrekken we samen met Anneleen en Stijn naar de kust voor een verlengd weekend. Zien dat ik mijn touristillen niet vergeet voor zo'n zevenurige trip!

Welkom België!

Vandaag kreeg ik de kans om samen met een Belgische delegatie uit Gent, Stijn en mijn stagebegeleidster Anneleen enkele schooltjes te bezoeken in en rond Quito. Leergierig als ik ben, greep ik deze kans met beide handen en liet ik niet meer los.

Ontmoetingsplaats: Hotel Quito

Tijdstip: 7 uur 's ochtends

Bestemming: tot nu toe onbekend

Verwachtingen: hoog

Een half uur eerder aangekomen, wacht ik vol spanning af aan de ingang van het beroemde (en beruchte) hotel Quito. Daar kwam de taxi al aan met Stijn en Anneleen. Niet veel later had ik de eer om kennis te maken met de delegatie uit België. Even handen schudden en een korte voorstelling en hup de bus in. Het onderwijsavontuur kon beginnen.

Eerste halte: Escuela República Bolivariana de Venezuela.

Diegene die nu denkt dat ik even het vliegtuig heb genomen tot in Venezuela, heeft het helaas grandioos mis. Dit is een hogeschool die een lerarenopleiding aanbiedt, gelegen in Quito.

Aangekomen in de hogeschool maakten we kennis met de directrice, de stagebegeleider, de evaluatoren, de supervisie, ... Allen verwelkomden ze ons 'con cariño'! Voor mij was het echt wel eens interessant om te horen hoe alles in zijn werk gaat op andere hogescholen! Hoewel er zeker en vast gelijkenissen zijn tussen de lerarenopleiding van KaHo Sint-Lieven en deze van de hogeschool in Quito, waren er ook immense verschillen. Zo bestaat de lerarenopleiding uit 2 jaar en is er een praktisch verlengjaar nadien waarbij de studenten het hele jaar door lesgeven. Van een intensieve stage gesproken! Het is ook zo dat zij pas stage doen in het tweede jaar, terwijl wij wel al in het eerste jaar les mogen geven. Na de meer theoretische uitleg, was het tijd om eens een kijkje te nemen in enkele klassen waar collega's zaten te werken. Ook hier merkte ik meteen heel wat verschillen en gelijkenissen op. Een grote gelijkenis is dat bij hun deze opleiding ook voornamelijk uit vrouwen bestaat! Enkele verschillen die aan het licht kwamen: de klassen zijn kleiner (zo'n 15 studenten per klas), de studenten schrijven hun lesvoorbereidingen nog steeds met de hand uit, van doelen hebben ze blijkbaar nog niet echt gehoord want deze zijn nergens in hun voorbereidingen te vinden, de studenten maken haast alle materialen zelf net als deze poppenkast, ...

Na een eerste indruk konden zowel wij als de studenten enkele vraagjes op elkaar afvuren. Onze vraag was vooral waarom zij zo gemotiveerd waren om leerkracht te worden, en wat bleek, hierop bestaat een universeel antwoord: omdat de liefde, genegenheid en vriendschap van een kind ongelofelijk groot is en omdat wij zowel van hen kunnen leren als zij van ons. Mooi toch om met zo'n gedachte de hogeschool te verlaten.

Volgende halte: de basisschool verbonden aan deze hogeschool (hier komen de studenten lerarenopleiding kijken naar demolessen van de leerkrachten, maar zelf geven ze er geen les)

Aangekomen in de basisschool worden we opgewacht door de directrice samen met het hele lerarenkorps. Even een korte speech en het ontdekken van de school kon beginnen. Bij het buitenkomen was er een eerste verrassing: grote welkomstpanelen met overal uitleg over België, de Belgische vlag, ... Wouuuwww... wat een verwelkoming! Niet veel later bij het binnentreden van een klaslokaal vielen we al weer in een andere verrassing. Ontdek deze hier zelf maar ...

Nog aan het bekomen, kregen we een heel mooie toespraak van een meisje van de klas: de klasverantwoordelijke. Ook enkele leerlingen verkondigden heel fier wat zij wisten van ons Belgenlandje. En ja hoor: frietjes, bier en chocolade, het blijven onze kenmerken. Ook aan de andere kant van de wereld.

Derde stop: basisschooltje in ruraal gebied waar de studenten van de hogeschool stage doen.

Weg van de stad komen we terecht op het platteland: onbewerkte wegen, zwervende honden, met glasscherven beschermde muren, boordevolle wasdraden rondom de kleine onafgewerkte huisjes, ... en daar ergens middenin een schooltje. Op deze hele school: twee leerkrachten en een directeur. De klassen zijn hier graadsklassen, een beetje te vergelijken met sommige scholen bij ons. Langs de ene kant zit bv. het derde en langs de andere kant het vierde. Beide klassen krijgen les van dezelfde leerkracht. Toch is de school aan het proberen om voor elk jaar een leerkracht te voorzien. Er was dan ook sinds gisteren een nieuwe leerkracht. De directeur zelf gaf ook nog eens les. In zijn klas kregen we onmiddellijk overhoring door de leerlingen: "In welk jaar was de Franse revolutie?" Gelukkig heeft meneer Vermeire hier genoeg over gepraat en konden we het juiste antwoord geven. Ook de leerlingen wilden iets bijleren van onze 'moeilijke' taal. De juf in mij nam het voortouw en leerde de leerlingen: Hallo! Even mijn beste bordschrift bovenhalen ... en ... voila! De tijd gaat snel en dus moesten we alweer verder, hop naar een andere school.

Vierde halte: een plattelandsschooltje dat eveneens een stageschool is voor de studenten van de hogeschool.

De vierde school voor vandaag en ook de laatste. Ook hier werkten men met graadsklassen die niet eens zo groot waren. Als je ziet dat de klassen op mijn school gemiddeld veertig leerlingen zijn en ginds twintig, dan valt dit echt wel mee. Toch heeft deze school met andere problemen te kampen zoals armoede en geen of weinig ondersteuning van de ouders. Bij de vraag wie zijn ouders meehielpen bij hun huiswerk, waren de antwoorden schrijnend... Echt jammer, want heel wat van deze kinderen hebben een enorm potentieel en zijn zo leergierig!

Als afsluiter van deze leerzame dag zijn we nog iets gaan eten aan de krater van een vulkaan. Het uitzicht was gewoon ... wouwwwww !!!

Alles gaat zo zijn Ecuadoraanse gangetje ...

Na een dagje regen, schijnt vandaag opnieuw de mooie Ecuadoraanse zonneschijn. Ook mijn schouders hebben het geweten met hun glimmend rode tint.

Deze week heb ik de hele week Spaanse les gevolgd en observatie gedaan in het derde leerjaar en de derde kleuterklas. De kinderen hebben nu al mijn hart gestolen! Er is zelfs een meisje van de derde kleuterklas dat mij 'mammi' noemt en dat me steeds komt knuffelen. Je kunt niet anders dan verzot zijn op deze schatjes. Vrijdag zat ik met mijn stagebegeleidster rond de tafel en stelden we samen een planning op voor de komende maanden. En wat
staat er op het programma? Wel: vernieuwd klasmanagement waaronder ik nieuwe klasafspraken, -rituelen en -taken versta, gevarieerd en gedifferentieerd hoekenwerk, actieve wiskundelessen, ... Deze planning zal ik komende maandag (morgen dus) aan mijn twee mentoren voorleggen. Hopelijk zijn zij net zo 'openminded' als ik!

Nu het zondag is, loopt het weekend weer op zijn eind. Na het maken van wat schoolwerk ben ik naar Quicentro gegaan, een megagroot en ultramodern shoppingcentrum.
Onderweg zag ik langs de kant van de straten verkopers staan met voetbaltruitjes, matchende petjes en broekjes. Het bleek om een voetbalmatch te gaan in het hartje van Quito. En wie speelde er? Barcelona! De naïeve ik dacht weer onmiddellijk aan de Spaanse stad, maar na deze afrontelijke vraag aan een 'local' te stellen, bleek het om een bekende Ecuadoraanse ploeg te gaan...

Sinds eergisteren verblijf ik in het studentenhuis waar ik alleen in een tweepersoonskamer slaap. Ik deel het huis met enkele Fransen, Engelsen, heel wat Nederlanders en een Belgische. Het ziet er echt wel gezellig uit. Het is groot, proper en dicht bij winkeltjes, bars en restaurantjes. Té perfect om waar te zijn dus. 's Avonds ontdekte ik al snel de andere kant van de medaille. Het studentenhuis is gelegen midden in de uitgaansbuurt waar de muziek tot vier uur 's ochtends ongelofelijk luid klinkt, waar mensen je wakker roepen, ... Als je weet dat ik elke dag om half zes op moet, is dit dus niet echt om te lachen. Oordopjes zoeken in deze miljoenenstad is dus de boodschap. Ook ben ik mijn voorraad gaan aanleggen in de Megamaxi. Deze superlatieven staan hier niet mis, want deze supermarkt telt 45 kassa's! Voor een dorpsmeisje als ik die in een Delhaize werkte met 7 kassa's is dit toch wel een 'shopschok'!

Morgenavond zoals elke maandag welkomstborrel voor de nieuwkomers en nadien salsales!!! Laat die heupen maar swingen! Uno, dos, tres!